KALBİN ÇAMURDAN MI, DEMİRDEN Mİ?

​”Kalbimin çamurdan olduğunu söylediğimde benimle alay etti. Çünkü onun kalbi demirdendi. Yakında yağmur yağacak. Benim kalbim çiçek açarken, onun kalbi paslanacak.”
— Şems-i Tebrizi

​Bu sözü okuduğumda çok etkilendim. İnsanın yaratılışındaki o büyük hakikati hatırlatıyor bize; belki de en çok günümüz insanını tarif ediyor.
​Bizler çamuru hep değersiz, ayaklar altında, pis ve kirli olarak görürüz. Demir ise bize her zaman gücü, kuvveti ve sarsılmazlığı hatırlatır. Oysa durum, dışarıdan bakıldığı gibi değildir.
​Çamur topraktır; özümüzdür, benliğimizdir, ruhumuzdur. Sulandığında çiçek açar, filizlenir, meyve verir; ruhu beslemeye başlar. Fakat demir sulandığında paslanır, çürür ve kullanılamaz hale gelir. Demir gibi kendini güçlü gören bir kalp; eleştiri kabul edemez, yargılanmaya gelemez. Duygularını hissettirmemek adına onları hep bastırır. Hiçbir hatasını kabul etmez, her zaman kendini haklı görür. Özür dilemez; kibirlidir, kendini beğenmiştir. Giderek pas tutarak aslında kendi sonunu hazırlar.
​Günümüz dünyasını ne güzel anlatıyor, değil mi?

​Peki, sizce?
​Her sorunu kabalıkla ve eleştirerek yorumlayan mı daha fazla gelişir, yoksa düşünüp merhametiyle, akıl süzgecinden geçiren mi?
​Her olayı şiddetle çözmeye çalışan mı kazanır, yoksa kendine dönüp nerede hata yaptığını sorgulayan mı?
​Vicdan terazisinden haberi olmayan mı daha düşüncelidir, yoksa adaleti içinde her zaman taşıyan mı?
​Yalan söyleyerek herkesi kandırdığını zanneden mi daha masumdur, yoksa dürüstlüğü kendine düstur edinen mi?
​”Dürüstüm” diyerek her ağzına geleni söylemek patavatsızlık mıdır, yoksa incitmemek için konuşmadan önce yutkunmak mıdır incelik?
​Tasavvuf incelik ister; kalbini dinlemeni, konuşmadan önce derin derin düşünmeni ister. Yumuşak bir kalbi öğütler bize. Kalp yumuşarsa hakikat ortaya çıkar. Hakikat de en çok kırılan kalplerde gizlidir.

​Belki de bugüne kadar yaşadığımız tüm sıkıntılar, hayatımızdan giden kişiler, yarıda kalan hayallerimiz ve gerçekleşmeyen isteklerimiz, sadece bizim kendi hakikatimizi açığa çıkarmak içindi. İstiridyenin içindeki o nadide inciye ulaşmak içindi belki de tüm bu çabalar.
​Belki de gökten muazzam bir yağmur yağdı da, biz katılaşmaktan onun kıymetini bilemedik.
​Bazı kalpler vardır; o kadar katılaşmış, o kadar demir kesilmişlerdir ki yağmurdan, yani değişmekten ve ıslanmaktan korkarlar. Bazı kalpler de vardır ki; gökyüzüne ardına kadar açılmışlardır. Yağmur yağar, içlerinde çiçekler açar. Sevgi çoğalır ve o gönülden etrafa buram buram aşk kokusu yayılır.

​LAMİA DENLÜ