Dolar 50,5697
Euro 55,5123
Altın 5.731,95
BİST 11.131,32
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Bursa 20°C
Hafif Yağmurlu
Bursa
20°C
Hafif Yağmurlu
Paz 18°C
Pts 22°C
Sal 10°C
Çar 10°C

Bir çocuğun beklediği kadar baba olmak

22 Kasım 2026 15:33
32
A+
A-

Bazı ayrılıklar iki kişi arasında yaşanıyor ama bedelini en çok üçüncü bir kişi ödüyor: Çocuk.
​Önce evler ayrılıyor. Sonra hafta sonları planlanıyor, görüşme günleri belirleniyor. Başlangıçta telefonlar geliyor, buluşmalar gerçekleşiyor. Ardından bir hafta iş çıkıyor, diğer hafta başka bir program… Telefonlar seyrekleşiyor, görüşmeler erteleniyor. Bir süre sonra bakıyorsunuz, evlilikten ayrılan baba, çocuğunun hayatından da yavaş yavaş çekilmiş.
​Oysa biten, eş olmaktı. Babalık ne zaman bitti?
​Elbette ayrıldıktan sonra da çocuğunun hayatında sevgiyle, emekle ve sorumlulukla var olan babalar var. Çocuğunun gündelik hayatını bilen, ihtiyaçlarını takip eden, verdiği sözü tutan babalar… Ama bugün konuşmak istediğim, onların varlığıyla üzerini örtemeyeceğimiz başka bir gerçek: Babası hayatta olduğu hâlde onun yokluğuyla büyüyen çocuklar.
​Bir de bu yokluğun bıraktığı bütün boşlukları tek başına doldurmaya çalışan anneler.
​Çocuğun ateşi çıktığında uykusuz kalan anne. Okuldan arandığında işinden izin alan anne. Eksilen ayakkabıyı, yaklaşan sınavı, içine kapandığı akşamı fark eden anne. Kendi yorgunluğunu erteleyip çocuğun ihtiyacına yetişen yine anne. Üstelik çocuğun gözündeki o küçücük tereddüdü gördüğünde kendi kırgınlığını cebine koyan; içinde fırtınalar kopsa da sesi yumuşak kalan bir anne. Çünkü o an çocuğun yıkılmaya değil, sığınmaya ihtiyacı vardır.
​Baba ise bazen yalnızca gönderdiği parayla görevini tamamladığını düşünüyor. Üstelik o para çocuğun ihtiyaçlarını karşılamaya yetmezken, bir süre sonra onu da azaltmanın ya da hiç vermemenin yollarını arayabiliyor.
​Şunu açıkça söylemek gerekiyor: Çocuğunun ihtiyaçları için ayırdığın bütçe, eski eşine yaptığın bir iyilik ya da “destek” değildir. O çocuğun bu dünyadaki varlığının, büyümesinin, güvende hissetmesinin karşılığıdır. Yemeği, eğitimi, kıyafeti, barınması, sağlığı var. Hayat, anneyle babanın ayrıldığı gün ucuzlamıyor. Çocuk büyümeye, ihtiyaçları değişmeye devam ediyor. Annenin emeği de bütün bu ihtiyaçların kendiliğinden karşılanmasını sağlamıyor.
​Ama mesele yalnızca para da değil.
​Çocuğun, okulda başına gelen komik bir şeyi anlatacağı bir babaya ihtiyacı var. Üzüldüğünde arayabileceği, bir başarısını heyecanla paylaşabileceği, verdiği sözü tutacağına güvenebileceği bir babaya… Sadece özel günlerde fotoğraf çektiren değil, sıradan bir salı günü de “Bugün nasılsın?” diye soran bir babaya.
​Çünkü babalık, çocuğun hayatında misafir olmak değildir. Onunla geçirilen birkaç güzel saatin dışında da sorumluluk taşımaktır. Neye üzüldüğünü bilmek, öğretmenini tanımak, hastalandığında yanında olmak, bakımını üstlenmek, annenin de dinlenmeye ve kendi hayatını yaşamaya ihtiyacı olduğunu görmek demektir.
​Bazen bu uzaklaşma, babanın hayatına yeni biri girdiğinde daha da belirginleşiyor. Yeni ilişkinin düzeni kurulurken çocuk o düzene sığdırılamıyor. Görüşmeler sorun oluyor, telefonlar huzursuzluk yaratıyor, çocuğa ayrılan para tartışılıyor. Baba da ilişkisinde sorun çıkmasın diye çocuğuna ayırdığı yeri küçültüyor.
​Burada sorumluluğu yalnızca hayatına giren kadına yüklemek kolay. Elbette bir çocuğu dışlayan, onun varlığından rahatsız olan tavrı da sorgulamak gerekir. Fakat kendi çocuğuyla bağını korumak babanın sorumluluğudur. Bunu yeni eşinin anlayışına, sevgilisinin onayına ya da evindeki huzurun koşullarına bırakamaz.
​Hayatına yeni birini alabilirsin. Yeniden sevebilir, yeniden evlenebilir, başka çocukların da olabilir. Ama bunların hiçbiri, daha önce dünyaya getirdiğin çocuğun hayatındaki yerini kaybetmesini haklı çıkarmaz. Yeni bir hayat kurmak, çocuğunu eski hayatının bir parçası sayıp geride bırakma hakkı vermez.
​Elbette bazı ayrılıklarda görüşmeler engelleniyor, çocuk yetişkinler arasındaki çatışmanın ortasında bırakılıyor. Bu da ayrıca konuşulması gereken bir haksızlık. Fakat bugün sözüm, çocuğuna ulaşmak için çabalayan babalara değil; zamanla aramayı bırakan, gelmemeye alışan, sorumluluğunu annenin üzerine bırakıp hayatına devam edenlere.
​İlk iptal bir “bu seferlik”tir. İkincisi bir “iş yoğunluğu”. Üçüncüsünde çocuk artık kapıya değil, saate bakmayı bırakır; çünkü gelmeyeceğini ezberlemiştir.
​Bir çocuğun “Babam neden gelmedi?” sorusuna cevap vermek zorunda kalan anneleri düşünün. Hem kendi kırgınlığını taşıyıp hem çocuğunun incinmemesi için kelime seçen kadınları… Bir yandan bütün yükü üstlenirken bir yandan da verilmeyen sözlerin açıklamasını yapmak zorunda kalmalarını.
​Ama en çok da bekleyen çocuğu düşünün.
​“Bu hafta işi varmış” denildiğinde anlayış göstermeye çalışan, bir sonraki haftayı bekleyen, belki zamanla sormaktan vazgeçen çocuğu. Sormayı bırakması, artık üzülmediği anlamına gelmez. Bazen yalnızca beklediği cevabın değişmeyeceğini öğrenmiştir.
​Bir yuva dağılabilir, iki insan birbirinin hayatından çıkabilir. Ama bir çocuğun kalbinde açılan boşluk, “zamanla geçer” denilerek kapatılamaz. Çünkü bazı yokluklar gürültüyle değil, sessizce alışarak büyür.
​Siz eski eş olabilirsiniz.
Ama çocuğunuzun eski babası olamazsınız

YAZARIN EKLEMİŞ OLDUĞU YAZILAR
YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.