Dünya Kupası’ndayız…

A Milli Takımımız, Dünya Kupası Avrupa elemelerindeki play-off final maçında Kosova’yı 1-0 yendi… Malumun ilanı artık resmen Dünya Kupası’nda biz de varız.

Romanya maçı sonrasında Kosova’nın bizim dişimize uygun bir rakip olduğunu söylemiştim. Gerçekten de aramızdaki sıklet farkına rağmen Kosova’yı da mücadelesinden dolayı kutlamak gerekiyor. Elbette maçlar saha da oynanmadan kazanılmıyor ama maç başlamadan sahaya uygun krampon tercihi konusunda henüz daha maç oynanmadan doğru karar verilebilirdi diye düşünüyorum.

Fiziksel mücadele gerektiren bir rakibe karşı yağmurlu havada oynanan bir maçta kritik anlarda kayarak düşen futbolcularımız ekran karşısında bizi strese sokmaya yetti. Fiziksel mücadele derken Kosova’nın fizik gücünü, yağmurlu havayı ve İngiliz hakemin temaslı mücadeleye izin veren yönetim tarzını görünce yine Montella’nın sahadaki dizilişine takıldım. Klasik santraforsuz bir sistemde rakibin üçlü ve fizikli defansının içinde Kerem ile boğuşmak ne kadar mantıklı? Montella üçlü defansla birebir oynamak istemiş ama aradaki fizik farkını dikkate almamış sanırım. Romanya maçında defans yapan bir rakip varken herkes hücuma çıkabiliyordu ve rakibin sadece kaymalarla top yönünde oynayan bir oyun anlayışı vardı. Kosova ise temaslı oyunu seven ve Dünya Kupası’na aç bir takım, onların bu aşamaya gelmesi bile takdire değer bence. Gerek ekonomik olarak gerekse oyun anlamında daha zengin bir futbolcu  portföyümüz bulunan Milli Takımımızın bu maçı alması normal bir sonuçtu.

Montella haklı olarak maça önce önlem alarak başladı. Özellikle İsmail’i sağ stoper ile sağ bek arasına çekerek defansif zaafa izin vermedi. Zeki’nin ileri çıkışlarında İsmail sağ bek pozisyonuna destek verirken diğer zamanlarda stoperlerin arasına da sık sık girerek defansif dengeyi sağladı. Hakan ve Arda’nın yoğun baskı ve temaslı oyunda yaratıcılıklarını göstermekte zorlandığı anlarda oyun kurulumuna Orkun yardımcı oldu. Forvetsiz bir oyunda Kerem’in temaslı oyunda ileride top tutması veya fiziksel mücadeleye girmesi yetersiz olunca tüm toplar tenis maçındaki gibi aynı hızla bizim sahamıza geri döndü. Nedense Montella kaotik futbolu çok seviyor. Fizik gücü yüksek bir takıma karşı yağmurlu ve ağır sahada, temaslı oyuna izin veren İngiliz hakem yönetiminde saha da olması gerek en fizik gücü yüksek topçumuz barış kenarda uzun süre oyuna girmeyi bekledi. Futbolda atanın ve tutanın iyi olacak derler; tutan konusunda sıkıntısı olmayan Milli Takımın atanı olmayınca atılan gollarde bireysel yeteneklerin zorlamasıyla gerçekleşiyor.Santrafor olarak düşünülen yine fizik gücü ve hava hakimiyeti olan Deniz Gül yine 89.dakikada oyuna dahil oldu.Kanatlardan oynadığımız Zeki ve Kenan ile rakibi ekarte ettiğimiz anlarda rakip ceza sahasında klasik bir santraforumuz olmadığı için orta yapamadık, topu ya geriye pas verdik ya da bireysel yeteneklerle kaleye gitmeye çalıştık. Bu akşamki maç için yeterli kalitemiz ve gücümüz sayesinde maçı kazandık ve Dünya Kupasına adımızı yazdırdık. Haziran ayında Kosova ve Romanya tarzı takımlardan daha klas takımlarla düellolar yapacağız. Umarım Montella bazı takıntılarından kurtulur ve bu jenerasyon bize 2002 Dünya Kupasında yarım kalan hikayeyi en iyi şekilde tamamlar