Buldu yolunu evveli ahir, Ey yolu mübarek misafir (1)

Bir çağrı düştü gönlüne. Ne vakti vardı ne işareti. Çağıran Nebi’ydi, icabet eden ruhun. Öyle bir ev sahibi çağırdı ki misafirliğin her adımında bir nur parçası ile şerefleneceksin.
Daha yola çıkar çıkmaz başlayacak Resulallah’ın sevdası (asm). Kalbinin ritmini kulakların işitecek.
Yol boyunca dilin değil, kalbin salat getirecek.
O yolculuk bir beldeden bir beldeye değil, zindandan hürlüğe olacak.
Ve nihayet ayak basacaksın Medine-i Münevvere’ye.
Şehrin ışıkları seni karşılayacak.
Ruhunun karanlıkları yavaş yavaş ışımaya başlayacak.
Heyecanın artacak. Sevgiliye kavuşacaksın. Katılacağın en kıymetli buluşma bu.
Hasretin vuslat buluyor.
Her adımda Asr-ı Saadet’i hissedeceksin.
Uzaktan şemsiyeler selamlayacak seni.
Bir an önce nurlu kubbeye varmak için koşar adımlarla yürüyeceksin.
Ve günahkâr başını kaldırıp,
penceresi arşa bakan o güzel kubbeye doğru:
Esselamu aleyke ya Resulallah
Esselamu aleyke ya Nebiyallah
Esselamu aleyke ya Habiballah
diyeceksin.
Ben geldim. Layık değilim. Günahkârım. Medine’nin tozu kadar kıymetim yok ama sen Nebi’sin. Sen günahkârları da bağrına basarsın. Bas beni de bağrına. Toparla dağılmış bedenimi. Ceset elbisemden kurtar ruhumu. Emmareden çıkar nefsimi.
O an bir kabrin karşısında hissetmeyeceksin kendini. Allah’ın Resulü alacak selamını. Sanki utangaç bir çocuk gibi dizinin dibinde oturuyor olacaksın.
Sonra gözlerin gri kubbeye kayacak.
Sadık dostunu selamlayacaksın.
Esselamu aleyke ya Eba Bekir Sıddık
Selam sana ey Âişe annemin babası
Selam sana ey Nebi’nin sadık dostu
Selam sana ey Sevr’in vefakâr yolcusu
Selam sana ey hafi zikrin muhatabı
Hz. Ebubekir Efendimiz o an sana hakikati öğretecek. Yapma diyecek. Sevileceklerin en değerlisi Allah’ın Resulü’yken sen sevgiyi dünyada aradın. Emre sadık kalmadın. Sünnetine sarılmadın. Ben yanı başında cefa çekerken sen de ümmetiydin; sefa sürmenin zamanı mıydı diyecek adeta.
Yine utanacaksın.
Elim boş, yüzüm kara ya Ebubekir Sıddık. Ne senin gibi sadık kaldım ne de senin gibi davasına sarıldım. Sar sarmala beni. Bana dostluğu anlat. Bana gül kızının hasletlerini öğret, diyeceksin. Hem talep edeceksin hem yüzün tutmayacak.
Sonra bir adım daha yana kayacak bakışların.
Bu sefer seni vakarın, cesaretin, sarsıcı hakikatin yansıması karşılayacak.
Esselamu aleyke ya Ömer el-Faruk deyip selamlayacaksın Resulullah’ın sağ kolunu.
O cesur halifenin de sana söyleyecekleri var. Ama o Hz. Ömer. Öyle sessizce uyarmayacak seni. Tutacak kollarından ve sarsacak:
“Ben adaleti Resulullah’tan öğrenmişken sen kimden öğrendin? Ben düşmana kılıç çekerken gözümü kırpmadım da sana düşmanı sevdiren kimdi?
Ben geceleri sırtımda taş taşırken seni sıcak yatağından kaldırmayan neydi?”
Hz. Ömer’in hiddeti karşısında sarsılacaksın. Ve yine o gün defalarca yaşadığın o duyguyu yaşayacaksın: Utanacaksın.
Selamlaman bittikten sonra gözlerin yine yeşil kubbeye kayacak. Allah’ın Resulü sırtını sıvazlayacak.
“Evet, benim halifelerim gibi olamadın ama sen benim ‘kardeşlerim’ dediğim ahir zaman ümmetimsin.”
Yanakların kızaracak. Bu defa da onun merhameti karşısında ezileceksin.
Annesinden kaçıp yine annesinin bağrında ağlayan çocuk gibi Fahri Kâinat Efendim’in bağrında ağlayacaksın. Gül kokusunu içine çekerken gözyaşların bir bir damlayacak.
Mescid-i Nebi meskenin olacak. Üç gün Resul’ün misafiri olacaksın. Ve dönünce her gün yüreğin onun hasretiyle kavrulacak.
Buldu yönünü evveli ahir
Ey yolu mübarek misafir
Kalbine giren yeni hasrete merhaba de şimdi. Her gün yanacağından habersiz veda et Nebi’ye. Vedan yeni başlangıcın olacak.
Bil ki döndüğünde Medine sende saklı kalacak. Ve sen her gün biraz daha, orada bıraktığın kalbinle tekrar çağrılacağın günü bekleyeceksin.
Vesselam…