KARDEŞLİĞİN KİTABI
Küçük evlerde, kalabalık sofralarda büyüdük. Eminim, bizim kuşağın çoğu böyle bir çocukluk geçirmiştir. Büyükleriyle bir arada yaşamayanımız hemen hemen yok gibidir.
Evdeki küçük kardeşler her şeyi paylaştılar. Aynı tastan yemek yediler, aynı oyunları oynadılar, aynı yatakta uyudular. Bütün güzelliklere de dertlere de ortak oldular. Birbirlerine ilk aşklarını anlattılar. Kendilerini üzen arkadaşlarını paylaştılar. Kavga ettiklerinde birbirlerini teselli ettiler, korktuklarında birbirlerine sarıldılar. Endişelendiklerinde, başarısız olduklarında, kıskandıklarında, anne babalarına kızdıklarında birbirlerine sığındılar. Aralarında, kimsenin aşamayacağı görünmez bir sevgi duvarı ördüler.
Bazen kavga etseler bile küslüklerini uzatmadılar. Biraz sonra kıkırdayarak gülmeye başladılar. Kim kardeşini üzse, karşısında diğer kardeşlerini buldu.
Sonra bir şey oldu. Büyü bozuldu.
Yaş almaya başladıkça o masumiyetin yerini bambaşka hesaplar aldı. Bakışlar artık eskisi gibi sevgiyle bakmaz oldu. Sanki daha uzun süre görüşmesek de olurdu. Öyle pek bir özlem de hissedilmiyordu. Küslük yoktu belki ama samimiyet de kalmamıştı. Arada belirgin bir mesafe oluşmuştu. Zaman zaman açılan telefonlar, giderek sessizliğe bürünmüştü.
Allahtan bayramlar vardı, cenazeler, düğünler vardı. Böylelikle bir araya geliniyor, iki çift laf ediliyordu.
Peki, sonra ne oldu?
Bayramlarda da bir araya gelmek ortadan kalktı.
Günümüzün geldiği son durum bu. Çoğu evde gözlemlediğim, içten içe üzüldüğüm konulardan biri de bu.
Küçük evlerden, dip dibe yaşanan hayatlardan çıkan kardeşlik, merhabadan öteye gidemez oldu. Evler büyüdü ama kardeşlere ayrılan yer küçüldü. Aynı anne babadan olan kardeşler dışında herkes birbirine “kardeşim” diye hitap etmeye başladı.
Oysa insanın en gerçek kardeşi, aynı anne babadan dünyaya gelen değil miydi?
Biz kendimizden olanı değil, dışarıdakini anlamayı; ona zaman ayırmayı, onu dinlemeyi, ona müsamaha göstermeyi, yanında olmayı daha çok sever olduk. Köklerimize, geçmişimize, bizi biz yapan insanlara ayıracak zamanımız yok artık.
İyi ama biz kardeşliği böyle öğrenmemiştik.
Her fırsatta büyüklerimiz, “Kardeş kardeş geçinin.” diye tembihlemez miydi bizi?
Ne oldu da sevgiyle büyüdüğümüz evlerde yanı başımızdakilere bu kadar kör ve sağır olabildik? Ne oldu da ne bu dünyada ne de kendi hayatımızda kardeş kardeş geçinebildik?
Belki de kardeşliğin kitabını yeniden yazmanın vakti gelmiştir. Kim bilir, belki de artık kardeşlerin değerini anlamanın zamanıdır.
Belki de Hz. Yusuf’un asıl sıkıntısı kuyuda olmak değil, çok sevdiği kardeşleri tarafından o kuyuya atılmaktı.
Asıl zamanı, anlayışı ve hoşgörüyü kardeşlerimiz hak ediyordur.
Kim bilir…
LAMİA DENLÜ