Puansız turnuva
UEFA Uluslar Ligi son maçında Fransa’ya 2-1 yenilen A Milli Futbol Takımımız turnuvayı sıfır puanla bitirerek futbol tarihimizin şanlı sayfalarında yerini aldı. Futbol ülkesi olmadığımız halde her evde bir antrenörün ve teknik direktörün bulunduğu, her ortamda futbol seyrederek işin ordinaryüsü olduğuna inandığımız güzel ülkemizde hep dilimizde olan ama pratikte beceremediğimiz icraatlardan biri de futboldur. Diğer konuştuğumuz fikrimiz olan ama bilgimiz olan konulara girmeyeceğim çünkü onlar futbol dışı…
Öncelikle izlediğimiz kadarıyla Uluslar A Ligin’in bize birkaç numara büyük geldiği aşikar, ne kadar büyüyeceğimiz belirsiz olduğu için seneye veya ondan sonraki senelerde; A Ligi bize şu sene “uyar” diyemeyeceğim. Bizim futbol seviyemiz; Kosova, Andorra, Lüksemburg gibi takımları yenebilecek düzeyde. Milli ruh ile bu sıkletteki takımları yenerek günlerce Milli Takım güzellemesi ile mevcut futbolcuları abartarak kendimizi mutlu etmeye alışmışız. Fransa’ya 2-1 yenilgiyi başarı saymak ise futbol cehaletinden öteye gitmez. Sadece Fransa yenilgisini değil toplamda 6 maçta sıfır puanda kalmanın nedenleri araştırılmalı ve ayağıyla basket atan teknik adamlarımızın artırılması gerekmektedir. Mümkünse antrenörlük kurslarına katılan kursiyerlere ayağıyla basket atabilme yetisi kazandırılarak ülke futbolunun böyle bilimsel yöntemlerle gelişimi sağlanmalıdır.
Ülke futbolundan bahsetmişken; Rakip Fransa’nın her mevkisinde yerinin iyileri oynarken bizim Milli Takımımızda her mevkiide sadece Arda var. Arda defansın önünden top çıkartıyor, orta sahada Hakan oyun kurulumuna destek vermediği için oyun kuruyor, üçüncü bölgede gol kovalıyor. Bu denkleme göre bu Milli takıma en az üç tane Arda şart. Milli Takım’da Arda dışında sorumluluk alan insiyatif kullanan başka biri topçu görmedim.
Maça gelirsek; Milli Takımımız önce önlem almış defansı beşli kurarken orta sahayı üç veya dört kişiyle kontrol etmek istemiş ileride ise Deniz ile hücumu düşünmüş. Fransa deplasmanı için makul bir diziliş ama defansın ortasındaki iki stoperin defans arkasına atılan toplarda ağır kalması ve tek hamlelik oldukları hesaplanmamış. Allah’tan Kalede Berke’nin Montella’ya nazire yaparcasına kurtardığı toplar bu ölümcül hatayı kısmen yumuşattı. Rakipte Mbappe , Olise ,Barcola gibi sprinterler varsa savunmanın geri dönüşlerde daha seri ve kademeli oynaması gerekir. Bir kaleci ilk yarı 7-8 kurtarış yapıyorsa defansın bir yanlışı olduğu düşünülmelidir. Orta Sahayı geçince takım vites düşürüyorsa ileride top tutamıyorsa, her top rakibe gidiyorsa bu iki kez düşünülmelidir.
Bence Fransa bu maçta savunma önlemi almadan daha ofansif oynadı. Bizim sabit defansımız ve hareketsiz orta sahamız Fransa için bir tehdit oluşturmadı. İsmail bir kez sabit durduğu yerden rakip kaleye gidince kaleci ile karşı karşıya kaldı. Elbette futbolda gol kaçırmak da var ama böyle bir maçta İsmail’in girdiği pozisyon bir futbolcuya kaç kere gelir ve mesleği futbol olan biri neden bu pozisyonda gol yapamaz bu da ayrı bir inceleme konusu. Elbette yerlere göklere sığdıramadığımız Arda’nın da rakip defansın hatasıyla “al da at” dediği topu dışarı vurması diğer başka bir konu.
Sonuç olarak; Fark yemeden de olsa sonuç olarak yenildiğimiz ve puansız bitirdiğimiz, Dünya Kupası’ndan bu yana keyif almadan izlediğimiz bir turnuva daha sona erdi. Mevcut Milli Takımın artık yenilenerek yeni bir çehreye kavuşması daha genç bir takımla daha modern bir futbol oynaması gerektiğini düşünüyorum. Artık misyonu sona ermiş maddi ve manevi doyuma ulaşmış topçuların yerine başarıya aç ve Milli Ruha sahip oyuncuların yer aldığı bir Milli Takım görmek ve onlara tecrübe kazandırmak gerektiğine inanıyorum.