Neredesin sen?

Bütün çalışmalar nefes al, kendine zaman ayır, şu kodunu bul, bu kodunu çöz, aşırıya mı gittin? Nerede ne yaptın? Bu yansıman sana ne öğretti? Diye sorgulatır…

Tasavvuftan tut da kuantuma ( çekim yasasına)  kadar her öğretide bu bilgileri okur, öğrenir, içselleştirirsin.

Buraya kadar doğru, ruhunu, hayatı, neyi neden yaşadığını bulmak için bu bilgilere, kâinatın matematiğine ihtiyacın vardı lakin bu sürekli hale geldiyse, sürekli kendini didikliyorsan, sürekli bilgi halindeysen, AN’da olamıyorsan işte orda zihnin bu duruma alışmış demektir..

Peki neden zihin buna alışır?

O anda ki AN’ı sevemediği için, mutlu olmadığı için, orada olmadığı için..

Orada olmayan zihin gün içinde sürekli zihinde olur, ne demek bu?

Zihin sürekli geçmişe gider, oradaki yapılanlara odaklanır, iyi kötü fark etmez, ya da hayallere dalar, ya da telepatik bağlar kurar..

Bu düşünceler içerisinde ise türlü türlü duydu durumlarına geçer.

Öfke, korku, sevinç, beklenti, hayal, hayal kırıklığı gibi..

İşte burada amaç düşüncelerinde olduğunu fark etmek ve zihnini bedenine yönlendirmektir.

Düşünceler seni sabote eder ama bedende ve An’da olduğunda sen zihnin kölesi değil kendi kendinin ve esas olanın huzurundasın demektir.