Futbol ciddi bir iştir…

Avrupa Uluslar Ligi ilk maçında Kocaeli’nde Fransa’ya 1-0 mağlup olduk. Dünya Kupası’ndan sonra Milli Takım’a o kadar kırılmışım ki, Milli maça ve “bizim çocuklara” televizyon başında konsantre olmakta zorlandım. Elbette gerek oyuncuların gerekse Montella’nın Dünya Kupası’ndan dersler çıkardığına kendimi ikna ederek maçı izlemeye başladım.

Oyun kurgusu olarak topun arkasına geçerek oynamak için;  Zeki, Merih ve A.Kerim ile üçlü defans bloğunu rakip hücumlarda Ferdi ve Oğuz’un desteğiyle beşlerken, orta sahada Salih ve İsmail gibi aynı özellikte iki defansif orta saha ile atamazsak da yenilmeyelim dizilişimiz vardı. Elbette orta sahanın solunda Arda, hücum ve geçişlerde Barış’ın arkasına deplase olarak oynayan, takımı hücumda yönlendiren ve gecenin en iyisi olduğunu düşündüğüm tek isimdi. Orta sağın sağında ise kendi takımında ileri uç veya forvet arkası oynayan Can konuşlandırılırken, ileri uçta sırtı kaleye dönük top oynayamayan kanat oyuncusu Barış vardı. Mantık olarak Barış’ın fiziksel gücünü ve defans arkası koşularını en iyi yaptığı yerde Can oynarken, Can’ın ileri uçta adam eksilterek ve rakip defans arkasına inerek oynadığı bölgede de Barış vardı.

Montella; Fransa gibi önde baskı yapan bir takıma karşı çok da üretme şansı olmayan iki defansif orta saha oyuncumuzu da düşünerek uzun toplarla rakip sahaya geçmek üzere çalışmış. Bunu Uğurcan ile ilk yarı sık sık denedik ama ilk yarıda Uğurcan 9 topu dışarı veya rakibe atarak topu onlara vermeyi tercih etti.Uzun toplar ile rakip defans arkasına koşular atmak ve Arda’nın yaratıcığı veya duran toplar ile gol bulma düşüncemiz vardı.

Kurgudaki mantıksal hatalara rağmen takım savunması iyi yaptığımızı ve böyle bir Fransa’ya karşı doğru oynadığımızı düşünüyorum. Fransa ise gerek yeni hoca ile ilk maçını oynaması, gerek Kocaeli Stadı zeminin bozukluğu, Gerekse Mbappe’nin kötü oyunu nedeniyle Dünya Kupası’ndaki bildiğimiz Fransa’dan uzaktı. Yalnız Fransız futbolcuların pas vermesi gereken yerlerde çalım atmadan pas vermesi, gereksiz top tutmadan hareketli ve diri oyunu, onların alt yapılarından bu yana futbolcularını bu yönde geliştirmiş ve muazzam uygulanıyor olması gerçekten dikkatimi çekti. Öğrenmemiz ve uygulamamız gereken çok şey var özellikle altyapılarda.

Milli Tkım iş ciddiyetini 54 dakika başarı ile sürdürdü ama dediğim gibi; futbol ciddi bir iştir ve iş ukalalığını hiç affetmez. Bu dakikaya kadar uzun toplarla orta sahaya değmeden hücuma çıkan Milliler bir kez defanstan topla çıkmayı denediler. Kaleci Uğurcan ayağında topu gereksiz yere tutarak karşısındaki Dembele’ye çalım atmak gibi bir gaflete düşünce topu son anda ayağının ucu ile dürttü, defansta Abdulkerim de aynı dürtmeye daha bir dürtme ekleyerek topla defanstan nasıl çıkılmaz dersini cümle aleme gösterdi.

Maç başında bu yana Zeki ve Oğuz ile sıkıştırılarak kontrol edilen Mbappe sadece topa vurdu ve cezayı kesti. Zaten maçın kırılma anı bu ciddiyetsizlikti. Bundan sonra Montella Efendi her zamanki klasik oyuncu değişiklikleri ile elinden kayıp giden bir puan için rakip kaleye saldırmaya başladı.

Montella Dünya Kupası’ndan hiçbir ders almamış halen santraforsuz oyunda ısrarcı ve elindeki tek santraforu son 7-8 dakikada oyuna sokuyor. 10 kişi kalan  Milli takım son 7-8 dakikada rakibi ablukaya alıyor. Artık malumun ilanı takımda santrafor varken oynanan oyun ile çakma santrafor ile oynana oyun farklı.

Hadi santrafor inadın devam ediyor, madem oyun içinde Can Uzun ile Barış neden yer değiştirip orijinal mevkilerinde oynamıyorlar onu da sormak lazım

Bir sonraki maçımız İtalya’da umarım Montella memleketini özlemiştir.Hazır uçak İtalya’ya gidiyorken birkaç valiz de alsa yanına artık memleketinde kalsa, hem biz hem de Milli Takım bir kendimize gelsek…