Evlilikte sessiz istifa

​İş dünyasında son yıllarda sıkça duyduğumuz bir kavram var: Sessiz istifa. Kişinin işini bırakmadığı, ancak sadece kendisine verilen en temel görevleri yapıp, ötesinde hiçbir duygusal yatırım veya çaba göstermediği, yani enerjisini korumak adına içten içe istifa ettiği o sınır…

Şimdilerde bu kavram, modern evliliklerin de en yeni ve en sinsi sorunu haline gelmiş durumda.
​Boşanma istatistiklerine yansımayan, mahkeme salonlarına taşınmayan ama aslında aynı çatının altında birbirine yabancılaşmış, duygusal olarak çoktan istifa etmiş çiftlerin sayısı hiç de az değil.

​Peki, bir evlilik nasıl sessizce istifa noktasına gelir? Bu süreç genellikle büyük kavgalarla değil, tam tersi, kavgaların bitmesiyle başlar. İnsan, anlaşılmayacağını anladığı an konuşmayı bırakır. Değişmeyeceğini gördüğü an beklentisini keser. Artık eşinin gününün nasıl geçtiğini merak etmez, onunla bir gelecek hayali kurmaz, tartışmaktan bile kaçınır çünkü tartışmak bir iletişim çabasıdır ve o çaba artık gösterilmeye değmez görülür.

​Sessiz istifa, aslında evlilikte bir tür duygusal enerjiyi koruma stratejisidir. Kişi, kırılmamak, hayal kırıklığına uğramamak için eşine olan duygusal kapılarını kilitler. Evlilik devam eder, yemekler yenir, faturalar ödenir, çocuklar büyütülür, hatta sosyal medyada mutlu aile pozları verilir.
​Bu durum, aslında büyük bir ilişki yasıdır. Çünkü insanlar genellikle eşlerinin bağırıp çağırmasından değil, onların sessizliğinden korkmalıdır. Sessiz istifa eden bir eş, artık size öfkeli değildir; artık siz onun umurunda değilsinizdir. Ve bu, bir ilişkide onarılamaz görünen ilgisizliğin en ağır halidir.

​Sessiz istifayı durdurmanın yolu, duygusal yatırımdır. İlişkideki o derin sessizliği kırmak; “Bugün nasılsın?” sorusunun altındaki o derin boşluğu dürüstçe konuşmak gerekir. Eşlerin birbirine, “Hangi noktada yoruldun? Nerede vazgeçtin? Nerede seni duymayı bıraktım?” diye sorması, sessiz istifanın tek panzehiridir.

​Evlilik, sadece bir görev paylaşımı değildir, bir varoluş ortaklığıdır. Eğer bu evde sadece görevler yerine getiriliyor ama duygular birbirine ulaşmıyorsa o evde herkes kendi içinde çoktan istifa etmiş demektir.

Evlilikler çoğu zaman büyük kavgalarla değil, sorun olarak görülmeyen küçük ihmallerin birikip sessizliğe bürünmesiyle çözülür. Birbirinin gözlerine bakmaktan vazgeçmiş iki insan, evlerini bir yuvadan ziyade, nezaketle yürütülen bir bekleme salonuna dönüştürür. İlişkinin en tehlikeli evresi, artık birbirine öfkelenmeyi bile bırakmış olmaktır. Çünkü bir insanın en büyük çığlığı, aslında artık hiçbir şey söylememesidir.